نه ! به قوم گرایی یکی از ارزشمندترین اشکال روابط اجتماعی، ارتباطات فامیلی ، طایفه ای و ایلی است. که خوشبختانه در بین بختیاری ها از دیرباز بمانند بقیه رسوم پیشینیان بصورت کاملا جدی مورد توجه قرار گرفته است حس انسان دوستی و کمک به هم نوع از قدیم در بین جامعه بختیاری وجود داشته […]
نه ! به قوم گرایی
یکی از ارزشمندترین اشکال روابط اجتماعی، ارتباطات فامیلی ، طایفه ای و ایلی است. که خوشبختانه در بین بختیاری ها از دیرباز بمانند بقیه رسوم پیشینیان بصورت کاملا جدی مورد توجه قرار گرفته است حس انسان دوستی و کمک به هم نوع از قدیم در بین جامعه بختیاری وجود داشته و در مناسبت های مختلف: مراسمات شادی و سوگواری و فعالیت های روزمره همچون کشاورزی و حمل و نقل و ساخت و ساز و… با نام های مختلفی چون: اوزی (کادو عروسی) – سرباره( کمک به مراسمات)- هیاری (همکاری و مشارکت در کارها) وجود داشته است. یکی از ویژگی های اینگونه مشارکت ها و فعالیت های اجتماعی ایجاد همبستگی و اتحاد و ارتقاء جایگاه قوم بختیاری در سطح کشور است. این نوع همبستگی در جشن بزرگ آسماری بیشتر از پیش نمود پیدا می کرد آنجایی که تمام طوایف بختیاری از اقصی نقاط کشور و حتی خارج از کشور، به نام و زیر پرچم بختیاری در کنار هم جمع شده و این همبستگی و اتحاد خود را در غالب جشن و شادی به نمایش می گذاشتند اما متاسفانه مدتی است که این اتحاد جای خودش را به رقابت های طایفه ای و قومی داده است که با برگزاری جشن های اختصاصی با نام طایفه خود باعث کم رنگ شدن و به حاشیه رفتن اتحاد اقوام و برانگیختن حس برتری طایفه، تخریب طوایف رقیب، صرف هزینه های هنگفت تنها به جهت فخر فروشی شده است. اتفاقی که به شکل منفی واژه ی قوم گرایی دامن زده و این مساله را از ارزش به ضد ارزش تبدیل کرده.
متاسفانه معضل قوم گرایی در مقاطع حساس و سرنوشت سازی چون انتخابات مجلس و شورای اسلامی شهر بشکل بحرانی نمایان می شود. بطوریکه شهر و منطقه دچار چند پارگی و گسستگی شدید اجتماعی شده و رقابت های ناسالم و تخریب و تهمت نسبت به طوایف رقیب بشدت شکل می گیرد.
تجربه ی نشان داده نمایندگانی که از دل این آشوب و رقابت قومی صاحب کرسی یا جایگاه می شوند، با وجود شعارها و وعده های انتخاباتی که نشانگر برائت آنها از قوم گرایی و صحبت از اتحاد دارد، اما این وعده هم مانند باقی وعده های پوچ انتخاباتی بسرعت فراموش شده و فرد منتخب درصدد برآورده کردن خواسته های طایفه و دوستان و اطرافیان خود خواهد بود در اینجا ست که شایسته سالاری قربانی روابط ناسالم و زد و بندهای پشت پرده می شود.
* عزل و نصب های ( انتصابات) مورد دار و اکثرا طایفه ای.
* استخدامی های فامیلی و سفارشی ( طایفه ای)
* پیمانکاران سفارش شده از دایره نزدیکان ستاد انتخاباتی و….
بخشی از این معضل قوم گرایی هستند که ثمره آن عدم پیشرفت شهر و منطقه است.
این معضل مخرب چند صباحی است که دلسوزان شهر را بشدت آزرده خاطر کرده است تا جایی که جمعی از بهبود وضعیت و برون رفت از این مشکل قطع امید کرده و تن به مهاجرت از شهر و دیار خود داده اند. اما هنوز در این شهر جوانانی تحصیل کرده ومطالبه گر، آماده و ایستاده تا با کمک مسئولان شهری تلاش کرده تا ریشه قوم گرایی را در این شهر بخشکانند. در اینجاست که دلسوزان حقیقی و مردمی مشخص شده و فرق بین شعار و عمل پیدا می شود.
نه ! به قوم گرایی
دیدگاهتان را بنویسید